آن وقت که بودش که بازی و به شادی عاشق شد و اونیز سلامی نفرستاد

دل رفت به دیدارش و اونیز چه بی ذوق اخمی بنموده است و نشاطی نفرستاد

ده سال بسی منتظرش بودم و هستم بس قهر نمودو صلواتی نفرستاد

آن یار شقایق رخ زیبای من آری ننوشت سلامی و درودی نفرستاد

برای دانلود کتاب گویای این داستان کوتاه روی تصویر بالا کلیک کنید

1

1

دمدمه های صبح بود.هوا مهآلود و سرماحکم فرما بود.آبی که چند زن وسواسی با آن سراسر کوچه را شستهبودند,روی زمین منجمدشده وباعث زمین خوردن کودکان دبستانی و مایه ی خندهی دیگران می شد.ساعتی قبل مردان و زنان شاغل این کوچه های باریک ,کوتاه و لغزنده را پیموده و برسرکارشان رفته بودند.هوای مه گرفته جلویدیدم را گرفته بود. به طوری که به سختی جلوی پایم را می دیدم.ماشین ها تک و توکقابل رویت بودند.خبری از کلاغ ها هم نبود. اما من مجبور بودم آن وقت صبح آن همدرآن سرما ازخانه بیرون بزنم و راهی دانشگاه شوم.آه که چه راه دور و درازی را بایدمی پیمودم.در دلم به عالم و آدم ناسزا می گفتم. اما مگرآن ها چه گناهیداشتند؟تقصیرشان چه بود که من در دورترین نقطه شهرزندگی می کنم و پول ندارم؟!مگرارث پدری ام را از چنگم درآورده بودند که می خواستم خرخره شان را بجوم؟ ازطرزفکرمپوزخندمضحکی زدم. گاهی سختگیرانه دیگران را مواخذه می کردم ولی به لحظه نکشیدهمی بخشیدمشان.همواره از خلقیات عجیب و غریبی که در من است متعجب می شوم.همین طور کهمی رفتم,هوا روشن و روشن ترمی شد و آن ابرهای غلیظ جای خود رابه پرتوهاینوازشگرخورشید می دادند.گنجشکان گهگاهی با یکدیگرجدال داشتندوصدای اعتراض بقیه رادرمی آوردند.چندتای دیگرهنوز روی سیم تیرهای برق چرت میزدند.خودشان راپف کرده وروی آن لمیده بودند.هنوزسوپرمارکتی ها و صاحبان مغازه های دیگرشروع به کار وفعالیت نکرده بودند.ازشدت سرما برخود می لرزیدم آخر به جز مانتوای که برای دانشگاهخریده بودم و یک شلوار کتان چیز دیگری به تن نداشتم.دندان هایم به هممی خوردکلاسورم را محکم دردست گرفته و کوله پشتی ام را روی شانه ام کمی جا به جا کردم.مقنعهام کمی پس رفت و باعث شد زنی که تازه داشت از خانه اش بیرون می آمد,نگاه تند و خشمناکیبه من بکند و سری از روی تاسف تکان بدهد.اصلا به روی خودم نیاوردم.این جماعتعادتشان است که در هرکاری دخالت کنند.حتی بانگاه. رمز:02468

صداکن مرا!

صدای تو خوب است.

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبی ست

که در انتهای صمیمیت حزن می روید.

درابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم.

بیاتابرایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

وتنهایی من

شبیخون حجم تورا پیش بینی نمی کرد.

وخاصیت عشق این است

کسی نیست

بیا زندگی رابدزدیم و آن وقت

میان دو دیدارقسمت کنیم.

صدای بیدارباش گوشی اش بلند شد.بااولین زنگ ازجاپرید.پس از شستن دست و صورتش رفت تاصبحانه ای بخورد.

توی اتاقش نشسته بود.باچشم کتاب هایش راجستجو می کرد.بابی رحمی تمام هرکدام را به گوشه ای پرتاب کرده بود.اگرخوب گوش هایش را تیز میکردصدای ناله کتاب ها و وسایل بیچاره اش که زیر دست و پا له میشدند را می نتوانست بشنود. همه چیز درهم و برهم بود.به قول خجسته که وی را بی بی می خوانداتاقش مثل بازار شام شده بود.درطرفی جوراب های کثیف ودرطرف دیگرظرف شسته نشده ی ناهار قرار داشت.با این وجود عروسک هایش را به خوبی وبانظم و ترتیب درگوشه و کنار اتاق جاداده و تنهاموردی که منظم چیده شده بود همان ها بودند.به غیرازآن نکته مثبتی دیده نمی شد.از یافتن کتاب موردنظرش داشت نا امید می شد. هوف بلندی کشید.ناگهان نگاهش به زیرتخت ثابت ماند.بایک خیز بلند خودش را به آن رساند.خواست بلندشود

دلتنگی های آدمی را

بادترانه میخواد

آسمان پرستاره نادیده میگیرد

وهردانه به برگی و اشکی نریخته می ماند.

سکوت سرشار ازسخنان ناگفته است

و حرکات ناکرده

اعتراف به عشق های نهان

وشگفتی های برزبان نیامده.

در این سکوت حقیقت ما نهفته است

عادتم است که چیز هایی بنویسم و بی آنکه دوباره بخوانمش آن را پاره میکنم.گاهی شعرهایی که به نظرم خوب می آید در یک دفتر مینویسم که مثلا دفتر شعرهایم باشد.اما چه فایده؟!

کسی آن را نمی خواند.فقط و فقط خودم. گهگاهی سروقتشان میروم و جاهایی ازآن را خط خطی نموده و به خیال خودم اصلاحات مهمی درشعر یا نوشته ام پدید آورده ام. همین چند وقت پیش بود که داستان کوتاهی که نوشته بودم را باز نویسی و تایپ کرده و برایم چنین مینمود که دست به اختراع بزرگی زده ام.آما آیا واقعا چنین است؟

شخصی شباهنگام برشبیرشک بارید و گفت:

که درتو چه هست و چهداری زخود؟

توهستی بسی تاریک وهم پست

نباشد زشور و نشاط درتو ای مست و سرد

نه بوده است و نه هست

صداباسکوت آشتی نمیکند

کلمات انتظار میکشند

من باتوتنها نیستم

هیچ کس با هیچ کس تنها نیست

شب از ستاره ها تنهاتر است...

طرف ما شب نیست

چخماف ها کنارفیتیله بی طاقتند

خشم کوچه درمشت توست

درلبان تو

شعرروشن صیقل میخورد

من تورا دوست میدارم وشب

از ظلمت خود وحشت میکند.